Tag: खंत

परतीच्या पावसाकडे धाडला सांगावा
पाखराला घरट्याची आठवण करण्याचा
सांजवेळी निळ्या आकाशी वाट पाहताना
काही सत्य किती भयाण असू शकतात
त्या निळ्या सांजप्रहरी उमगले मला

फुलत नाही आता ते प्रेम अद्भुत
बहरायचे आपोआप जे या हृदयात
ना जाणवते अस्तित्व सुख-दु:खाचे
संवेदनेशी नाळ तुटून गेली अवघी

विरहवेळीची आर्तता आवाजातली
गुंजते का तुझ्या कानात आजही
दिनवाण्या माझ्या चेहऱ्याची छबी
येते का तुझ्या डोळ्यांत आजही

पाहतो रोज आरशात स्व:ताला
धारण करून मुद्रा चैतन्याची
प्रतिबिंबही हसून विचारते परत
आहे का जाण या दिखाव्याची
रीत ही होऊन बसली जगण्याची

थकलो शोधताना पर्याय या तमाचा
आता प्रकाशाला साकडे घालावे म्हणते
पण दिवाच चोरून नेला या वातीने
जळण्याच्या भीतीने मी असं केले म्हणते

करतोय मी तीच चूक पुन्हा एकदा
भावनांच्या आहारी जाऊन निर्णय घेतोय
स्वाभिमान विकतोय हे माहीत असतानासुद्धा
वेळेनुसार चेहरे बदलल्याने विश्वास ठेवतोय
मूळ स्वभाव बदलत नाही माहीत असतानासुद्धा

नियत साफ असली तरी
विश्वासघात होऊ शकतो
हृदय पिळवटले तरी
प्रेमभंग होऊच शकतो

पडत नाही बाहेर या दुखा:शिवाय काही
पाहिले डोकावून मनाच्या डोहात कधीही
दिसतात रुतलेले काटेच डोहाच्या तळाशी
राहते जमीन कोरडीच भावनेच्या भराशी

जमवून ठेवले होते काळजात
महासागराच्या थेंबांइतके शब्द
जाब विचारायच्या वेळी नेमका
निःशब्द असा राहिलो मी कसा

असल्याने नियत शुद्ध
आनंदाची शाश्वती नाही
पाहिले डोळे उघडून
स्वार्थीपणाला अंत नाही

पडतात आजही स्वप्नं मला
फेटाळलेल्या, दुर्लक्षित केलेल्या सत्याची
भीतीपोटी टाळलेल्या अगणित कृतींची
लोकांचा विचार करून घेतलेल्या निर्णयांची
खोलवर दाबून ठेवलेल्या भावनांची