Tag: खंत

पण पुढे सरकत नाही हा क्षण
काही केल्या सरत नाही ही गर्द छाया
भेटेल का कोणी किमयागार
जो पळवेल घड्याळाचे काटे वेगाने

रोज बसते धूळ
रोज पुसावी लागते
रोज उसवतात धागे
रोज शिवावे लागते

रात्रीसोबत सरत सरत पहाटेकडे
देहभान हरपून फक्त तुझे नाव घ्यावे
उगवणाऱ्या सूर्याच्या साक्षीने ओंजळीत
तुझ्या आठवणींचे दवबिंदू साठवावे

बदलायचे आहे चौकटीतले आयुष्य
चार दिवसाच्या सुखासाठी वर्षभर संघर्ष
दमडी एक खोलीची अन् महालाचे स्वप्न
अजून किती दिवस असेच रेटावे हा प्रश्न

एवढा अट्टहास कशासाठी
झुंज दरदिवशी कशासाठी
नसणार अंती सोबत काही
तर ही चढाओढ कशासाठी

दूर केले मी पूर्वग्रह सारे
कळले जेव्हा करतील आप्त दु:ख
जातो जेव्हा आपण जगाला सोडून
पण ते शिकतात जगणं आपल्याशिवाय
राहतो आपण फक्त एक विचार बनून

प्रश्न पडतो एवढी ओढाताण कशासाठी
अपेक्षांचा एवढा भार वाहावा कशासाठी
शेवटी सगळं मातीतच मिळणार एके दिवशी
टाळून संघर्ष सारा मनसोक्त जगायचे आहे

चारचौघात माझ्या अब्रूचे धिंडोरे उडवले
मला बोटांवर नाचवण्याचे नमुने दिले
थकली नाहीस मला कधी झुकवताना
निखळ माझ्या प्रेमाचे कटपुतळे मांडले

प्रयत्न कमी अन् प्रार्थना जास्त करत
नशीब उजळण्याची वाट पाहत राहिलो
हारून सर्व लढाया निर्दयी वास्तवाशी
होते नव्हते ते सर्व गमावून बसलो

जातोय एकटाच त्या प्रत्येक ठिकाणी
आपण दुनियेपासून लपून भेटायचो जिथे
कारण आजही त्या अनमोल क्षणांचा ठेवा
भोळ्या हृदयातून काढता पाय घेता घेईना
तुझ्या नावाचं गोंदण मिटता मिटेना

गमावून बसलो ज्यापायी मैत्री-नाती
जपले घट्ट नाते फक्त त्याच्याशीच
तरीही मीच पडायचो कमी कुठेतरी
दिसायचे माझेच काळे डाग दरवेळी

काय होतं तुझ्यात की तू एवढी प्रिय झाली
माझ्या प्रत्येक गोष्टीची नायिका तूच झाली
गेली जरी दूर मला एकटं टाकून गोष्टीअंती
माझ्यामध्ये नेहमी तुझाच अंश शोधत होतो
तुझ्यापुढे सगळं गौण मानून जगत होतो