Tag: मराठी कविता

रात्रीसोबत सरत सरत पहाटेकडे
देहभान हरपून फक्त तुझे नाव घ्यावे
उगवणाऱ्या सूर्याच्या साक्षीने ओंजळीत
तुझ्या आठवणींचे दवबिंदू साठवावे

कसं सांगू किती प्रेम करतो मी तुझ्यावर
पाहताक्षणी तुला डोळ्यांत जेवढे सामावून घेतले
नसांतल्या रक्तथेंबांनी जितक्या वेळा तुझे नाव घेतले
हृदय जितक्या वेळी फक्त तुझ्यासाठी धडधडले
हयातीत फक्त तुझ्यासाठी जेवढे श्वास घेतले तेवढं

ध्येयामागे वेडा होऊन रणरण पळालो
कोडे यशाचे कधी ना सोडवू शकलो
शिकून सारी गणिते पुन्हा पळालो पण
कमनशिबाने पहिले पाढे पाचच राहिले
आयुष्यात अनेक घाट्याचे सौदे पाहिले

दूर केले मी पूर्वग्रह सारे
कळले जेव्हा करतील आप्त दु:ख
जातो जेव्हा आपण जगाला सोडून
पण ते शिकतात जगणं आपल्याशिवाय
राहतो आपण फक्त एक विचार बनून

तुझ्यानंतर भेटल्या कैक व्यक्ती
बदलल्या ज्यांनी सौंदर्याच्या परिभाषा
पण जाणून घेताना त्यांना जाणवते
मी त्यांच्यात तुलाच शोधत आहे
मी अजूनही तुझ्या मुठीतच आहे

प्रश्न पडतो एवढी ओढाताण कशासाठी
अपेक्षांचा एवढा भार वाहावा कशासाठी
शेवटी सगळं मातीतच मिळणार एके दिवशी
टाळून संघर्ष सारा मनसोक्त जगायचे आहे

प्रयत्न कमी अन् प्रार्थना जास्त करत
नशीब उजळण्याची वाट पाहत राहिलो
हारून सर्व लढाया निर्दयी वास्तवाशी
होते नव्हते ते सर्व गमावून बसलो

जातोय एकटाच त्या प्रत्येक ठिकाणी
आपण दुनियेपासून लपून भेटायचो जिथे
कारण आजही त्या अनमोल क्षणांचा ठेवा
भोळ्या हृदयातून काढता पाय घेता घेईना
तुझ्या नावाचं गोंदण मिटता मिटेना

गमावून बसलो ज्यापायी मैत्री-नाती
जपले घट्ट नाते फक्त त्याच्याशीच
तरीही मीच पडायचो कमी कुठेतरी
दिसायचे माझेच काळे डाग दरवेळी

काय होतं तुझ्यात की तू एवढी प्रिय झाली
माझ्या प्रत्येक गोष्टीची नायिका तूच झाली
गेली जरी दूर मला एकटं टाकून गोष्टीअंती
माझ्यामध्ये नेहमी तुझाच अंश शोधत होतो
तुझ्यापुढे सगळं गौण मानून जगत होतो

विरहवेळीची आर्तता आवाजातली
गुंजते का तुझ्या कानात आजही
दिनवाण्या माझ्या चेहऱ्याची छबी
येते का तुझ्या डोळ्यांत आजही

पाहतो रोज आरशात स्व:ताला
धारण करून मुद्रा चैतन्याची
प्रतिबिंबही हसून विचारते परत
आहे का जाण या दिखाव्याची
रीत ही होऊन बसली जगण्याची