Category: कविता

योगायोग झाले अनेक
भेट कधी झाली नाही
वाट पाहत सांज गेली
रात मात्र सरली नाही

राहून गेली जगायची प्रेमकहाणी एक
ज्यात नसावे भय कहाणी पूर्णत्वास नेण्याचे
आठवणींचा सडा तेवढा घ्यावा पाडून पदरात
करताना प्रेम हातचे काही न राखावे
वाऱ्याप्रमाणे एकमेकांना फक्त झोकून द्यावे

उजळली रात जिच्या असण्याने
ती पुनवेचा चंद्र वाटत होती
आसमंतात दुमदुमेल कहाणी जिची
ती इंद्राच्या सभेतील अप्सरा वाटत होती
आज ती बिंदी लावून आली होती

पडतात आजही स्वप्नं मला
फेटाळलेल्या, दुर्लक्षित केलेल्या सत्याची
भीतीपोटी टाळलेल्या अगणित कृतींची
लोकांचा विचार करून घेतलेल्या निर्णयांची
खोलवर दाबून ठेवलेल्या भावनांची

धैर्य सारे एकवटून डोळ्यांत तुझ्या पाहावे
अधीर होऊन मनातले सारे बोलून टाकावे
पण नकळत झालेल्या या मनाच्या चोरीचे
आळ तुझ्यावर मी घ्यावे कसे
बांधले मी मनाचे मनोरे असे

योगायोग असेल दोघांचे रस्ते मिळायला
का असेल कोण्या नव्या गोष्टीचा आरंभ
राहिले आहे भेटवायचे दोन जीवांना सृष्टीवर
कदाचित विधात्याला झाली असेल आठवण

असतेस तू जवळ जेव्हा
बोलावेसे जरी काही नसले
तरी तू जवळ असावी वाटते
बघून तुला डोळे भरून
डोळ्यात साठवावेसे वाटते

विचार प्रत्येक आधीन तुझ्या
श्वास प्रत्येक स्वाधीन तुझ्या
पाऊल प्रत्येक गावी तुझ्या
सबंध जीवन माझे नावी तुझ्या

असेल गावी राव वा रंक
होता वारीत वारकरीच तो
रंगात रंगुनी हरीभक्तीच्या
होता उधळत रंग एकीचा
पाहिला असा मी सोहळा वारीचा

स्वत:ला काय सांगून धीर द्यावा
की हा विरह नशिबाचा भोग मानावा
तुम्हाला दिसतील दुरून डोंगर साजरे
पण न जाणवतील उन्हाचे पहिले चटके

स्वस्थ न बसू देते काहूर
पाहण्यास तुला लागे हुरहूर
भरताना रंग तुझा नजरेत
इंद्रधनूही फिका वाटतो कसा
गुंतलो मी तुझ्या मैफिलीत असा