Category: कविता

आठवते तूच मला आजकाल जिथे तिथे
ओंजळीने पिंडीला जल अर्पण करताना
आवडत्या देवाला फुले वाहताना
विराम येतो जेव्हा नामजप करताना
मनात तुझे नाव आपसूकच येते

करतोय मी तीच चूक पुन्हा एकदा
भावनांच्या आहारी जाऊन निर्णय घेतोय
स्वाभिमान विकतोय हे माहीत असतानासुद्धा
वेळेनुसार चेहरे बदलल्याने विश्वास ठेवतोय
मूळ स्वभाव बदलत नाही माहीत असतानासुद्धा

नियत साफ असली तरी
विश्वासघात होऊ शकतो
हृदय पिळवटले तरी
प्रेमभंग होऊच शकतो

पडत नाही बाहेर या दुखा:शिवाय काही
पाहिले डोकावून मनाच्या डोहात कधीही
दिसतात रुतलेले काटेच डोहाच्या तळाशी
राहते जमीन कोरडीच भावनेच्या भराशी

काळ्या दगडावर सरळ
भाग्याने माझ्या रेघ ओढून
आयुष्याच्या वळणावरचा
क्षण तो अधोरेखित केला
भेटली जेव्हा चांदणी मला

जमवून ठेवले होते काळजात
महासागराच्या थेंबांइतके शब्द
जाब विचारायच्या वेळी नेमका
निःशब्द असा राहिलो मी कसा

छाप पाडावी अत्तराने हवेवर जशी
सहवासात सुगंधित झाल्यासारखे वाटले मला
माहित नाही काय होते चेहऱ्यावर भाव माझे
तुला पाहताच तो उजळल्यासारखे भासले मला

निरागसता तुझी भावली मनाला
प्रेमळ स्वभावात दिसले असे काही
निर्मात्याची काय कृपा असावी त्यावर
बनवले असेल त्याला भाग्यवान किती
ज्याच्या प्रेमात तू पडली असशील

येऊन ठेपलो त्या वेशीवर
तुझ्याकडेच घेऊन जाणारे
प्रत्येक वळण आहे जिथे
तुझ्याच दिशेने वाहणारे
सारे प्रवाह आहेत जिथे

असल्याने नियत शुद्ध
आनंदाची शाश्वती नाही
पाहिले डोळे उघडून
स्वार्थीपणाला अंत नाही

झेलत सळसळता भावकल्लोळ एकांतात
बसतो रिक्त मन मद्याने भरून
पण दूर नाही जाऊ शकलो त्या धुंदीनेही
रमलो तुझ्यातच आठवणींचे घोट पिऊन

शोधले त्या प्रत्येक दिशेस तुला
आनंदाने आयुष्याला खुलवले जिथे
स्पंदनांनी हृदयाला बिलगले जिथे
श्वासांनी निश्वास टाकला जिथे
नवजीवनाची कळी उमळली जिथे