Tag: प्रेमकविता

रोज बसते धूळ
रोज पुसावी लागते
रोज उसवतात धागे
रोज शिवावे लागते

रात्रीसोबत सरत सरत पहाटेकडे
देहभान हरपून फक्त तुझे नाव घ्यावे
उगवणाऱ्या सूर्याच्या साक्षीने ओंजळीत
तुझ्या आठवणींचे दवबिंदू साठवावे

यावं मी तुझ्या मागंमागं धावत असं
राहावं मनस्वी समाजबंधनांना तोडून जसं
सुगंधित करावं मृद्गंधाने परिसराला जसं
सोडून घ्यावं रूढींच्या विळख्यातून जसं
मुक्त करावं परांपरांच्या तावडीतून जसं

कसं सांगू किती प्रेम करतो मी तुझ्यावर
पाहताक्षणी तुला डोळ्यांत जेवढे सामावून घेतले
नसांतल्या रक्तथेंबांनी जितक्या वेळा तुझे नाव घेतले
हृदय जितक्या वेळी फक्त तुझ्यासाठी धडधडले
हयातीत फक्त तुझ्यासाठी जेवढे श्वास घेतले तेवढं

तुझ्यानंतर भेटल्या कैक व्यक्ती
बदलल्या ज्यांनी सौंदर्याच्या परिभाषा
पण जाणून घेताना त्यांना जाणवते
मी त्यांच्यात तुलाच शोधत आहे
मी अजूनही तुझ्या मुठीतच आहे

चारचौघात माझ्या अब्रूचे धिंडोरे उडवले
मला बोटांवर नाचवण्याचे नमुने दिले
थकली नाहीस मला कधी झुकवताना
निखळ माझ्या प्रेमाचे कटपुतळे मांडले

जातोय एकटाच त्या प्रत्येक ठिकाणी
आपण दुनियेपासून लपून भेटायचो जिथे
कारण आजही त्या अनमोल क्षणांचा ठेवा
भोळ्या हृदयातून काढता पाय घेता घेईना
तुझ्या नावाचं गोंदण मिटता मिटेना

गमावून बसलो ज्यापायी मैत्री-नाती
जपले घट्ट नाते फक्त त्याच्याशीच
तरीही मीच पडायचो कमी कुठेतरी
दिसायचे माझेच काळे डाग दरवेळी

काय होतं तुझ्यात की तू एवढी प्रिय झाली
माझ्या प्रत्येक गोष्टीची नायिका तूच झाली
गेली जरी दूर मला एकटं टाकून गोष्टीअंती
माझ्यामध्ये नेहमी तुझाच अंश शोधत होतो
तुझ्यापुढे सगळं गौण मानून जगत होतो

फुलत नाही आता ते प्रेम अद्भुत
बहरायचे आपोआप जे या हृदयात
ना जाणवते अस्तित्व सुख-दु:खाचे
संवेदनेशी नाळ तुटून गेली अवघी

विरहवेळीची आर्तता आवाजातली
गुंजते का तुझ्या कानात आजही
दिनवाण्या माझ्या चेहऱ्याची छबी
येते का तुझ्या डोळ्यांत आजही

आठवते तूच मला आजकाल जिथे तिथे
ओंजळीने पिंडीला जल अर्पण करताना
आवडत्या देवाला फुले वाहताना
विराम येतो जेव्हा नामजप करताना
मनात तुझे नाव आपसूकच येते