Tag: प्रेमकविता

काळ्या दगडावर सरळ
भाग्याने माझ्या रेघ ओढून
आयुष्याच्या वळणावरचा
क्षण तो अधोरेखित केला
भेटली जेव्हा चांदणी मला

छाप पाडावी अत्तराने हवेवर जशी
सहवासात सुगंधित झाल्यासारखे वाटले मला
माहित नाही काय होते चेहऱ्यावर भाव माझे
तुला पाहताच तो उजळल्यासारखे भासले मला

निरागसता तुझी भावली मनाला
प्रेमळ स्वभावात दिसले असे काही
निर्मात्याची काय कृपा असावी त्यावर
बनवले असेल त्याला भाग्यवान किती
ज्याच्या प्रेमात तू पडली असशील

येऊन ठेपलो त्या वेशीवर
तुझ्याकडेच घेऊन जाणारे
प्रत्येक वळण आहे जिथे
तुझ्याच दिशेने वाहणारे
सारे प्रवाह आहेत जिथे

झेलत सळसळता भावकल्लोळ एकांतात
बसतो रिक्त मन मद्याने भरून
पण दूर नाही जाऊ शकलो त्या धुंदीनेही
रमलो तुझ्यातच आठवणींचे घोट पिऊन

शोधले त्या प्रत्येक दिशेस तुला
आनंदाने आयुष्याला खुलवले जिथे
स्पंदनांनी हृदयाला बिलगले जिथे
श्वासांनी निश्वास टाकला जिथे
नवजीवनाची कळी उमळली जिथे

योगायोग झाले अनेक
भेट कधी झाली नाही
वाट पाहत सांज गेली
रात मात्र सरली नाही

राहून गेली जगायची प्रेमकहाणी एक
ज्यात नसावे भय कहाणी पूर्णत्वास नेण्याचे
आठवणींचा सडा तेवढा घ्यावा पाडून पदरात
करताना प्रेम हातचे काही न राखावे
वाऱ्याप्रमाणे एकमेकांना फक्त झोकून द्यावे

उजळली रात जिच्या असण्याने
ती पुनवेचा चंद्र वाटत होती
आसमंतात दुमदुमेल कहाणी जिची
ती इंद्राच्या सभेतील अप्सरा वाटत होती
आज ती बिंदी लावून आली होती

धैर्य सारे एकवटून डोळ्यांत तुझ्या पाहावे
अधीर होऊन मनातले सारे बोलून टाकावे
पण नकळत झालेल्या या मनाच्या चोरीचे
आळ तुझ्यावर मी घ्यावे कसे
बांधले मी मनाचे मनोरे असे

विचार प्रत्येक आधीन तुझ्या
श्वास प्रत्येक स्वाधीन तुझ्या
पाऊल प्रत्येक गावी तुझ्या
सबंध जीवन माझे नावी तुझ्या