Tag: कविता

पण पुढे सरकत नाही हा क्षण
काही केल्या सरत नाही ही गर्द छाया
भेटेल का कोणी किमयागार
जो पळवेल घड्याळाचे काटे वेगाने

रोज बसते धूळ
रोज पुसावी लागते
रोज उसवतात धागे
रोज शिवावे लागते

रात्रीसोबत सरत सरत पहाटेकडे
देहभान हरपून फक्त तुझे नाव घ्यावे
उगवणाऱ्या सूर्याच्या साक्षीने ओंजळीत
तुझ्या आठवणींचे दवबिंदू साठवावे

बदलायचे आहे चौकटीतले आयुष्य
चार दिवसाच्या सुखासाठी वर्षभर संघर्ष
दमडी एक खोलीची अन् महालाचे स्वप्न
अजून किती दिवस असेच रेटावे हा प्रश्न

एवढा अट्टहास कशासाठी
झुंज दरदिवशी कशासाठी
नसणार अंती सोबत काही
तर ही चढाओढ कशासाठी

यावं मी तुझ्या मागंमागं धावत असं
राहावं मनस्वी समाजबंधनांना तोडून जसं
सुगंधित करावं मृद्गंधाने परिसराला जसं
सोडून घ्यावं रूढींच्या विळख्यातून जसं
मुक्त करावं परांपरांच्या तावडीतून जसं

कसं सांगू किती प्रेम करतो मी तुझ्यावर
पाहताक्षणी तुला डोळ्यांत जेवढे सामावून घेतले
नसांतल्या रक्तथेंबांनी जितक्या वेळा तुझे नाव घेतले
हृदय जितक्या वेळी फक्त तुझ्यासाठी धडधडले
हयातीत फक्त तुझ्यासाठी जेवढे श्वास घेतले तेवढं

ध्येयामागे वेडा होऊन रणरण पळालो
कोडे यशाचे कधी ना सोडवू शकलो
शिकून सारी गणिते पुन्हा पळालो पण
कमनशिबाने पहिले पाढे पाचच राहिले
आयुष्यात अनेक घाट्याचे सौदे पाहिले

दूर केले मी पूर्वग्रह सारे
कळले जेव्हा करतील आप्त दु:ख
जातो जेव्हा आपण जगाला सोडून
पण ते शिकतात जगणं आपल्याशिवाय
राहतो आपण फक्त एक विचार बनून

तुझ्यानंतर भेटल्या कैक व्यक्ती
बदलल्या ज्यांनी सौंदर्याच्या परिभाषा
पण जाणून घेताना त्यांना जाणवते
मी त्यांच्यात तुलाच शोधत आहे
मी अजूनही तुझ्या मुठीतच आहे

प्रश्न पडतो एवढी ओढाताण कशासाठी
अपेक्षांचा एवढा भार वाहावा कशासाठी
शेवटी सगळं मातीतच मिळणार एके दिवशी
टाळून संघर्ष सारा मनसोक्त जगायचे आहे

चारचौघात माझ्या अब्रूचे धिंडोरे उडवले
मला बोटांवर नाचवण्याचे नमुने दिले
थकली नाहीस मला कधी झुकवताना
निखळ माझ्या प्रेमाचे कटपुतळे मांडले