Month: July 2024

काळ्या दगडावर सरळ
भाग्याने माझ्या रेघ ओढून
आयुष्याच्या वळणावरचा
क्षण तो अधोरेखित केला
भेटली जेव्हा चांदणी मला

जमवून ठेवले होते काळजात
महासागराच्या थेंबांइतके शब्द
जाब विचारायच्या वेळी नेमका
निःशब्द असा राहिलो मी कसा

छाप पाडावी अत्तराने हवेवर जशी
सहवासात सुगंधित झाल्यासारखे वाटले मला
माहित नाही काय होते चेहऱ्यावर भाव माझे
तुला पाहताच तो उजळल्यासारखे भासले मला

निरागसता तुझी भावली मनाला
प्रेमळ स्वभावात दिसले असे काही
निर्मात्याची काय कृपा असावी त्यावर
बनवले असेल त्याला भाग्यवान किती
ज्याच्या प्रेमात तू पडली असशील

येऊन ठेपलो त्या वेशीवर
तुझ्याकडेच घेऊन जाणारे
प्रत्येक वळण आहे जिथे
तुझ्याच दिशेने वाहणारे
सारे प्रवाह आहेत जिथे

असल्याने नियत शुद्ध
आनंदाची शाश्वती नाही
पाहिले डोळे उघडून
स्वार्थीपणाला अंत नाही

झेलत सळसळता भावकल्लोळ एकांतात
बसतो रिक्त मन मद्याने भरून
पण दूर नाही जाऊ शकलो त्या धुंदीनेही
रमलो तुझ्यातच आठवणींचे घोट पिऊन

शोधले त्या प्रत्येक दिशेस तुला
आनंदाने आयुष्याला खुलवले जिथे
स्पंदनांनी हृदयाला बिलगले जिथे
श्वासांनी निश्वास टाकला जिथे
नवजीवनाची कळी उमळली जिथे

योगायोग झाले अनेक
भेट कधी झाली नाही
वाट पाहत सांज गेली
रात मात्र सरली नाही

राहून गेली जगायची प्रेमकहाणी एक
ज्यात नसावे भय कहाणी पूर्णत्वास नेण्याचे
आठवणींचा सडा तेवढा घ्यावा पाडून पदरात
करताना प्रेम हातचे काही न राखावे
वाऱ्याप्रमाणे एकमेकांना फक्त झोकून द्यावे

उजळली रात जिच्या असण्याने
ती पुनवेचा चंद्र वाटत होती
आसमंतात दुमदुमेल कहाणी जिची
ती इंद्राच्या सभेतील अप्सरा वाटत होती
आज ती बिंदी लावून आली होती

पडतात आजही स्वप्नं मला
फेटाळलेल्या, दुर्लक्षित केलेल्या सत्याची
भीतीपोटी टाळलेल्या अगणित कृतींची
लोकांचा विचार करून घेतलेल्या निर्णयांची
खोलवर दाबून ठेवलेल्या भावनांची