Author: मुरली नंदन (मुरली नंदन)

प्रश्न पडतो एवढी ओढाताण कशासाठी
अपेक्षांचा एवढा भार वाहावा कशासाठी
शेवटी सगळं मातीतच मिळणार एके दिवशी
टाळून संघर्ष सारा मनसोक्त जगायचे आहे

चारचौघात माझ्या अब्रूचे धिंडोरे उडवले
मला बोटांवर नाचवण्याचे नमुने दिले
थकली नाहीस मला कधी झुकवताना
निखळ माझ्या प्रेमाचे कटपुतळे मांडले

प्रयत्न कमी अन् प्रार्थना जास्त करत
नशीब उजळण्याची वाट पाहत राहिलो
हारून सर्व लढाया निर्दयी वास्तवाशी
होते नव्हते ते सर्व गमावून बसलो

जातोय एकटाच त्या प्रत्येक ठिकाणी
आपण दुनियेपासून लपून भेटायचो जिथे
कारण आजही त्या अनमोल क्षणांचा ठेवा
भोळ्या हृदयातून काढता पाय घेता घेईना
तुझ्या नावाचं गोंदण मिटता मिटेना

गमावून बसलो ज्यापायी मैत्री-नाती
जपले घट्ट नाते फक्त त्याच्याशीच
तरीही मीच पडायचो कमी कुठेतरी
दिसायचे माझेच काळे डाग दरवेळी

काय होतं तुझ्यात की तू एवढी प्रिय झाली
माझ्या प्रत्येक गोष्टीची नायिका तूच झाली
गेली जरी दूर मला एकटं टाकून गोष्टीअंती
माझ्यामध्ये नेहमी तुझाच अंश शोधत होतो
तुझ्यापुढे सगळं गौण मानून जगत होतो

परतीच्या पावसाकडे धाडला सांगावा
पाखराला घरट्याची आठवण करण्याचा
सांजवेळी निळ्या आकाशी वाट पाहताना
काही सत्य किती भयाण असू शकतात
त्या निळ्या सांजप्रहरी उमगले मला

फुलत नाही आता ते प्रेम अद्भुत
बहरायचे आपोआप जे या हृदयात
ना जाणवते अस्तित्व सुख-दु:खाचे
संवेदनेशी नाळ तुटून गेली अवघी

विरहवेळीची आर्तता आवाजातली
गुंजते का तुझ्या कानात आजही
दिनवाण्या माझ्या चेहऱ्याची छबी
येते का तुझ्या डोळ्यांत आजही

पाहतो रोज आरशात स्व:ताला
धारण करून मुद्रा चैतन्याची
प्रतिबिंबही हसून विचारते परत
आहे का जाण या दिखाव्याची
रीत ही होऊन बसली जगण्याची

भेटला जरी नवा राजहंस असा
तळ्यातले मासे चोचीत ठेवणारा
तरी जळतो जीव त्याचा आजही
आठवून तो सर्वस्व अर्पण करणारा

थकलो शोधताना पर्याय या तमाचा
आता प्रकाशाला साकडे घालावे म्हणते
पण दिवाच चोरून नेला या वातीने
जळण्याच्या भीतीने मी असं केले म्हणते