Tag: पश्चात्ताप

पण पुढे सरकत नाही हा क्षण
काही केल्या सरत नाही ही गर्द छाया
भेटेल का कोणी किमयागार
जो पळवेल घड्याळाचे काटे वेगाने

रोज बसते धूळ
रोज पुसावी लागते
रोज उसवतात धागे
रोज शिवावे लागते

बदलायचे आहे चौकटीतले आयुष्य
चार दिवसाच्या सुखासाठी वर्षभर संघर्ष
दमडी एक खोलीची अन् महालाचे स्वप्न
अजून किती दिवस असेच रेटावे हा प्रश्न

एवढा अट्टहास कशासाठी
झुंज दरदिवशी कशासाठी
नसणार अंती सोबत काही
तर ही चढाओढ कशासाठी

ध्येयामागे वेडा होऊन रणरण पळालो
कोडे यशाचे कधी ना सोडवू शकलो
शिकून सारी गणिते पुन्हा पळालो पण
कमनशिबाने पहिले पाढे पाचच राहिले
आयुष्यात अनेक घाट्याचे सौदे पाहिले

दूर केले मी पूर्वग्रह सारे
कळले जेव्हा करतील आप्त दु:ख
जातो जेव्हा आपण जगाला सोडून
पण ते शिकतात जगणं आपल्याशिवाय
राहतो आपण फक्त एक विचार बनून

प्रश्न पडतो एवढी ओढाताण कशासाठी
अपेक्षांचा एवढा भार वाहावा कशासाठी
शेवटी सगळं मातीतच मिळणार एके दिवशी
टाळून संघर्ष सारा मनसोक्त जगायचे आहे

प्रयत्न कमी अन् प्रार्थना जास्त करत
नशीब उजळण्याची वाट पाहत राहिलो
हारून सर्व लढाया निर्दयी वास्तवाशी
होते नव्हते ते सर्व गमावून बसलो

काय होतं तुझ्यात की तू एवढी प्रिय झाली
माझ्या प्रत्येक गोष्टीची नायिका तूच झाली
गेली जरी दूर मला एकटं टाकून गोष्टीअंती
माझ्यामध्ये नेहमी तुझाच अंश शोधत होतो
तुझ्यापुढे सगळं गौण मानून जगत होतो

फुलत नाही आता ते प्रेम अद्भुत
बहरायचे आपोआप जे या हृदयात
ना जाणवते अस्तित्व सुख-दु:खाचे
संवेदनेशी नाळ तुटून गेली अवघी

पाहतो रोज आरशात स्व:ताला
धारण करून मुद्रा चैतन्याची
प्रतिबिंबही हसून विचारते परत
आहे का जाण या दिखाव्याची
रीत ही होऊन बसली जगण्याची

भेटला जरी नवा राजहंस असा
तळ्यातले मासे चोचीत ठेवणारा
तरी जळतो जीव त्याचा आजही
आठवून तो सर्वस्व अर्पण करणारा