Tag: मिलन

यावं मी तुझ्या मागंमागं धावत असं
राहावं मनस्वी समाजबंधनांना तोडून जसं
सुगंधित करावं मृद्गंधाने परिसराला जसं
सोडून घ्यावं रूढींच्या विळख्यातून जसं
मुक्त करावं परांपरांच्या तावडीतून जसं

कसं सांगू किती प्रेम करतो मी तुझ्यावर
पाहताक्षणी तुला डोळ्यांत जेवढे सामावून घेतले
नसांतल्या रक्तथेंबांनी जितक्या वेळा तुझे नाव घेतले
हृदय जितक्या वेळी फक्त तुझ्यासाठी धडधडले
हयातीत फक्त तुझ्यासाठी जेवढे श्वास घेतले तेवढं

आठवते तूच मला आजकाल जिथे तिथे
ओंजळीने पिंडीला जल अर्पण करताना
आवडत्या देवाला फुले वाहताना
विराम येतो जेव्हा नामजप करताना
मनात तुझे नाव आपसूकच येते

काळ्या दगडावर सरळ
भाग्याने माझ्या रेघ ओढून
आयुष्याच्या वळणावरचा
क्षण तो अधोरेखित केला
भेटली जेव्हा चांदणी मला

जमवून ठेवले होते काळजात
महासागराच्या थेंबांइतके शब्द
जाब विचारायच्या वेळी नेमका
निःशब्द असा राहिलो मी कसा

छाप पाडावी अत्तराने हवेवर जशी
सहवासात सुगंधित झाल्यासारखे वाटले मला
माहित नाही काय होते चेहऱ्यावर भाव माझे
तुला पाहताच तो उजळल्यासारखे भासले मला

येऊन ठेपलो त्या वेशीवर
तुझ्याकडेच घेऊन जाणारे
प्रत्येक वळण आहे जिथे
तुझ्याच दिशेने वाहणारे
सारे प्रवाह आहेत जिथे

धैर्य सारे एकवटून डोळ्यांत तुझ्या पाहावे
अधीर होऊन मनातले सारे बोलून टाकावे
पण नकळत झालेल्या या मनाच्या चोरीचे
आळ तुझ्यावर मी घ्यावे कसे
बांधले मी मनाचे मनोरे असे

योगायोग असेल दोघांचे रस्ते मिळायला
का असेल कोण्या नव्या गोष्टीचा आरंभ
राहिले आहे भेटवायचे दोन जीवांना सृष्टीवर
कदाचित विधात्याला झाली असेल आठवण